Search

Καθώς η ζωή ξεπετάγεται.

Updated: Dec 3, 2020


Φτάσαμε στον τελευταίο μήνα του 2020.

Μία Χρονιά που θα μείνει στην ιστορία.Ένα διπλό 20 20 καθόλου γούρικο,όπως λένε,με πολλές γκρίζες και μαύρες σελίδες χρωματισμένο μέσα σε ένα κάδρο γεμάτο φόβο,πόνο, (χάθηκαν πολλές ανθρώπινες ζωές,)αμφιβολία,αβεβαιότητα,απότομη σύγκρουση με κάτι εντελώς άγνωστο,ύπουλο και επικίνδυνο.

Τριακόσιες περίπου ημέρες της ζωής μας χωρίς φίλους,συγγενείς αγκαλιές,σχέδια,όνειρα, ταξίδια, γλέντια, ξεγνοιασιά, διεκδίκηση.

Μπήκαμε στον κόσμο της ωραίας κοιμωμένης και η πόρτα έκλεισε απότομα καταδικάζοντας μας σε ένα άγρυπνο πάγωμα εικόνας. Μπορούμε να δούμε τα πάντα,αλλά δεν μπορούμε να αγγίξουμε τίποτα. Κοιτάζουμε τον όμορφο κόσμο μας,ανήμποροι να τον αγγίξουμε. Προσπαθούμε να βγούμε,φωνάζουμε, χτυπάμε με όλη την δύναμη τον τεράστιο γυάλινο τοίχο,αλλά μάταια. Τα πόδια μας κολλημένα στο έδαφος,η φωνή μας βγαίνει άψυχη και όσο και αν προσπαθούμε να της δώσουμε ένταση,ψυχή, τόσο σβήνει μέσα στο λαχάνιασμα της ανάσας μας.

Νοιώθουμε προδομένοι,απελπισμένοι,με μια τεράστια απορία που γίνεται αγωνία,απελπισία,αφήνοντας τον ιδρώτα και την κραυγή σαν ουρλιαχτό να ξεπηδήσει από τα σπλάχνα μας.ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Απόλυτη ησυχία.Το ρολόι χτυπάει ρυθμικά και το φως τρυπάει με δύναμη ασυγκράτητο τα τζάμια..

Ανοίγουμε τα μάτια μας,τι έγινε;Που είμαστε;Φωνές γέλια και ο υπέροχος ήχος από τα ροδάκια των αποσκευών που πηγαινοέρχονται. Αεροδρόμιο;Μα πώς,τι έγινε;

Κοιτάζουμε γύρω μας το ημερολόγιο στο κινητό δείχνει Ιούνιος 2021.

Μπορούμε να ταξιδέψουμε;Μπορούμε να βγούμε να γευτούμε να κάνουμε ότι θέλουμε;

Μα τότε που είμαστε πριν;Τι ζήσαμε;

Έναν εφιάλτη.Εναν εφιάλτη δάσκαλο,που ήρθε,

μας χάρισε κάποιες εικόνες μιας άλλης πλευράς,αρκετά σκοτεινής,αφήνοντας μας να βλέπουμε τι είχαμε, ποιούς είχαμε,τι χάσαμε, ποιούς χάσαμε και το κυριότερο έσπειρε μέσα μας την λαχτάρα για ευγνωμοσύνη, την επίγνωση για την στιγμή που περνάει και χάνεται.Την ανάγκη να συνδεθούμε ξανά με την ζωή που αφήσαμε να προσπέρασει χωρίς την συνειδητή μας παρουσία, χωρίς να επιτρεψουμε στους κραδασμούς των συναισθημάτων μας να αφήσουν την εμπειρία τους χαραγμένη σε πιο όμορφα χαμόγελα.

Η ζωή όμως πάντα ξεπηδάει μέσα από τις στάχτες και το φως της δείχνει γενναιόδωρα ένα μέλλον πιο όμορφο,πιο δημιουργικό, γεμάτο καινούργιες αφετηρίες και συναρπαστικούς προορισμούς.

Σας περιμένω στα απέραντα ταξίδια της ζωής που καμμία φουρτουνιασμένη θάλασσα δεν μπορεί να ναυαγήσει.


75 views0 comments

Recent Posts

See All